جستجو
مطالب
 
 
 
 
 
سبد خرید

 
آنالی
کودکان اجتماعی؛ کودکان خجالتی
کودکان اجتماعی؛ کودکان خجالتی
 
کودکان اجتماعی؛ کودکان خجالتی١٣٩٤/١٠/٢٧

اگر کودک شما معمولاً خود را پشت شما پنهان می‌کند و یا برای انجام کارهای جدید مقاومت می‌کند، احتمالاً شما او را فردی خجالتی می‌دانید. چنین کودکانی معمولاً هنگام موجهه با افراد غریبه و شرایط جدید بی‌قراری می‌کنند. گاهی نسبت به کودکان دیگر نسبت به بیماری‌ها و یا دندان در آوردن حساس‌ترند. شاید شما تعجبت کنید که این حالات به خاطر چیست و تا کی ادامه خواهد داشت.
امروزه تعداد زیادی از کارشناسان معتقدند که خصلت افراد از همان زمان تولد در آنها وجود دارد. به شکلی که برخی از همان دوران بچه‌هایی برون‌گرا هستند و بعضی هم کودکانی کمرو. البته این باور یک نظریه جدید است. مدت‌ها اکثراً بر این باور بودند که محیط اولین تأثیرات را بر شکل‌گیری خصوصیات یک فرد می‌گذارد. اما امروزه دانشمندان معتقدند که ژن‌ها مسئول خجالت، ترس و حتی هیجان‌طلبی هستند. پس آیا این خصوصیات ژنتیکی کودک است که او را خجالتی، ترسو و یا اجتماعی می‌کند؟!
اگر کودک شما به طور ناگهانی درباره چیزی که آنجا نیست نگران می‌شود، این به دلیل خجالتی بودن نیست. اولاً به این نکته دقت کنید که تقریباً برای همه کودکان به نوعی و در دوره‌ای خجالت و یا استرس رخ می‌دهد. اما اگر شما فکر می‌کنید که این مسئله درباره کودک شما بیشتر از حد طبیعی است، نگران نباشید. فرزند شما فقط شخصیتی درونگراتر دارد. او به مراقبت محبت‌آمیز بیشتری از سمت شما نیاز دارد.
به فرزندانتان انگ خجالتی بودن نزنید
بهتر است درباره خجالتی بودن کودکتان با دیگران و در حضور او صحبت نکنید. او ممکن است کمرویی را به عنوان یک انتقاد و تفاوت با دیگران تلقی کند. می‌توانید به جای خجالتی بودن از چنین جمله‌هایی استفاده کنید: «پسر (یا دختر) من کمی زمان می‌خواد تا با آدم‌هایی که نمی‌شناسه، راحت باشه.»
ضمناً به شکل مداوم درباره خجالتی بودن فرزندتان فکر نکنید. اینکه انتظار داشته باشید که الآن او یک رفتار حاکی از خجالتی بودن انجام می‌دهد، کم کم باعث می‌شود که او انتظار شما را برآورد و رفتاری خجالتی از خود بروز دهد.
دلسوز باشید
بگذارید فرزندتان بداند که احساس او را درک می‌کنید. برای مثال اگر وارد یک جشن تولد بچگانه و شلوغ شدید و می‌توانید بگویید: « واقعاً وقتی اینقدر بچه یکجا سر و صدا می‌کنند، سخته که با یکی از اونها صحبت کنی.» به این ترتیب او متوجه می‌شود که شما احساس او را درک می‌کنید و او یک فرد غیر نرمال نیست.
تشویق کنید
هر زمانی که فرزندتان فعالیتی مانند تلاش برای یافتن یک دوست و یا شرکت در یک جمع داشت، او را تشویق کنید. برای مثال اگر بعد از 15 دقیقه که او خود را پشت شما پنهان کرده بود، یک لبخند به میهمانتان زد، بگویید: « آفرین! چه خنده قشنگی. مطمئنم که مهمونمون هم خوشحال شد.» این را به اقوام خود هم بیاموزید که در این مورد صبور باشند. در همان شرایط بالا یکی از بدترین جملات می‌تواند این باشد: « چه عجب! بعد یه ربع صورتتو دیدیم.»
انتقاد و تحقیر ممنوع
هیچ چیزی به اندازه کلمات غیر محبت‌آمیز نمی‌تواند اعتماد به نفس یک کودک را از بین ببرد؛ حتی اگر فکر می‌کنید که با این کار او را تحریک می‌کنید. فراموش نکنید که خجالت کشیدن دکمه روشن و خاموش ندارد که کودکان به خاطر شما آن را خاموش کنند. این کار تربیت و زمان می‌خواهد.
از اماکن و جلسات اجتماعی دوری نکنید
هرچند در نگاه اول این طور به نظر می‌رسد که تنها بودن زندگی را برای فرزندان خجالتی راحت‌تر می‌کند، اما به یاد داشته باشید که او را از فعالیت در گروه‌ها و اجتماع دور نکنید. ممکن است یک فرد خجالتی مدت زمان زیادی برای پیوستن به یک بازی گروهی و فعالیتی مشابه لازم داشته باشد، اما این زمان طولانی معمولاً استمرار و راحتی بیشتری برای او دارد. در این مکان‌های گروهی سعی کنید که زودتر حاضر شوید تا فرزندتان مدتی برای آرامش یافتن در اختیار داشته باشد.
راه‌هایی کم تنش‌تر برای شرکت در فعالیت‌های اجتماعی پیدا کنید
از گروه‌های کوچک‌تر، افراد آشناتر و جمع‌های ساکت‌تر شروع کنید. از جمع‌هایی  شروع کنید که فعالیتشان بیشتر مورد علاقه فرزندتان است.
نمی‌توان گفت که آیا کمرویی در یک نفر باقی می‌ماند و یا نه. اما اکثر افراد با بزرگ‌تر شدن اجتماعی‌تر می‌شوند. در واقع کارشناسان معتقدند که تجربیات اندک اندک روی ژن‌ها تأثیر می‌گذارند. لذا به جای نگران بودن از آینده، روی پذیرش و پشتیبانی کودکانتان تمرکز کنید.
آیا کودکان اجتماعی هم باید مورد توجه والدین باشند؟
هرچند که در کودکان اجتماعی موارد فوق مطرح نیست، اما باید به چند نکته مهم توجه و دقت داشت. اول آنکه در اینجا هم نحوه تربیت شدن و محیط نقش بیش از ژن‌ها دارند. پس یک تربیت نادرست می‌تواند یک فرد اجتماعی را تبدیل به فردی اجتماع گریز کند.
نکته دوم که باید در این کودکان به آن دقت کرد، دوستانی است که این افراد برای خود انتخاب می‌کنند. از آنجا که این شخصیت‌های اجتماعی افرادی هستند که معمولاً به راحتی دوستان فراوانی پیدا می‌کنند، نگرانی دیگری بروز پیدا می‌کند. در این گروه از کودکان والدین باید مراقب افرادی باشند که فرزندشان با آنها رابطه دوستانه می‌یابد. برای کسب اطلاعات بیشتر در این رابطه به مقاله «مهارت پر کردن اوقات فراغت بچه‌ها» مراجعه کنید.