جستجو
مطالب
 
 
 
 
 
سبد خرید

 
آنالی
مهربانی با کودکان
مهربانی با کودکان
 
مهربانی با کودکان١٣٩٤/١١/٠٣

یکی از مهمترین نیازهای کودکان، نیاز به محبت است، آن هم محبت و مهربانی از دو طرف. منظور ما از مهربانی از دو طرف این است که هر انسانی و همچنین کودکان هم نیاز دارند که مورد محبت و عشق دیگران قرار گیرند و هم نیاز دارند که دیگران را دوست بدارند. به همین دلیل تربیت این عشق و جهت دادن به آن مهم و حیاتی است؛ همانگونه که عشق ورزیدن به کودکان برای آنها بسیار با اهمیت است. این طرز فکر که اگر به کودکان محبت کنید، آنها در آینده افرادی لوس و بی اراده خواهند شد، کاملاً غلط است. دلیل نگارش این مقاله کوتاه یک نکته تکان‌دهنده است: « بسیاری از والدین و معلمان نیاموخته‌اند که محبت خود را باید به کودکان ابراز کنند.» در واقع داشتن گنجی به نام مهربانی و عشق نسبت به کودکان در صندوقی به نام قلب برای کودکان کافی نیست. آنها باید نشانه‌های این گنج را ببینند و با تمام وجود حس کنند.
مهربانی باید ویژگی‌هایی داشته باشد. این خصلت‌ها مخصوصاً در محبت نسبت به کودکان باید بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. در غیر اینصورت، محبت یا مضر می‌شود و یا حتی بی فایده.
اول از همه اینکه همانطور که اشاره شد، محبت باید ابراز شود. شیوه‌های مختلفی برای ابراز محبت به کودکان وجود دارد. اگر مهربانی بروز خارجی نداشته باشد، ارزش آنچنانی هم نخواهد داشت. از مهمترین راه‌های ابراز و نمایش عشق نسبت به کودکان می‌توان این موارد را نام برد:
·        لبخند زدن به کودک و خندیدن به همراه او
·        گوش کردن دقیق به سخنان کودک و هم‌کلام شدن با او
·        بوسیدن و در آغوش کشیدن کودک
·        وارد دنیای کودکان شدن؛ مثلاً بازی کردن مثل او و یا نقاشی کردن
·        سلام کردن به کودکان
دومین ویژگی محبت که باید به آن توجه کرد این است که واقعی باشد. در واقع بازی کردن نقش در مقابل کودکان تقریباً غیر ممکن است. محبتی که از عمق وجود معلم و یا والدین نشأت نگیرد و فقط یک فیلم باشد، خیلی زود رنگ می‌بازد و حتی نتیجه عکس می‌دهد.
از دیگر نکاتی که در محبت کردن به عنوان سومین ویژگی پراهمیت است، شرایط و زمان است. منظور ما از شرایط این است که نباید مهربانی به زمان خاصی منحصر شود. برای مثال اگر هنگامی که کودکی نمره خوبی در درس خود نمی‌گیرد، نباید محبت کمتری دریافت کند. البته منظور ما تشویق نکردن و یا تساوی در رفتارمان و به نوعی بی تفاوتی نیست. بلکه منظور ما این است که حتی هنگامی از به دلیلی از کار و یا رفتار کودکمان ناراحت هستیم، مهربانی ما نسبت به او نباید کم شود. البته ما درباره نحوه اجرای قوانین و مفید بودن داشتن یک سری قوانین در مقاله‌های دیگر صحبت کرده‌ایم. در اینجا هم نمی‌خواهیم آن را زیر سئوال ببریم. مفهوم سخن ما این است که حتی اگر به دلیلی نیاز می‌بینید که فرزندتان را تنبیه کنید (در چهارچوب تربیتی و نه بیش از آن) نباید احساسی به او منتقل کنید که دیگر محبتی نسبت به او ندارید. بلکه کودک باید درک کند که حتی این تنبیه هم به دلیل همان عشق شما نسبت به اوست.
نهایتاً مورد چهارمی که درباره مهربانی نسبت به کودکان قابل توجه است، جلوگیری از افراط و تفریط می‌باشد. در عین حال باید دانست که از کودکان نیز نمی‌توان انتظار دریافتِ محبتی بیش از میزان عشقی که از اطرافیان خود دریافت می‌کنند، داشته باشیم.
شاید برای شما خوانندگان گرامی جالب باشد که بدانید محبت نسبت به کودکان و فرزندان در زمان‌های قدیم و حتی زمان پیامبر اسلام مورد سئوال بوده است. آنچه در تاریخ و روایات در این باره نقل شده است، جالب‌تر است. پیامبر اکرم نسبت به مهربانی به کودکان، بازی با آنها، سلام کردن به ایشان و هم‌کلام شدن با فرزندان بسیار حساس بودند. اطرافیان ایشان همیشه می‌دیده‌اند که پیامبر والدین را به بوسیدن و در آغوش کشیدن فرزندانشان تشویق و حتی امر می‌کنند. از دیگر روش‌های که پیامبر خدا برای نشان دادن محبتشان به کودکان انجام می‌دادند، هدیه دادن به بچه‌ها بوده است. برای این کار هم معمولاً مردم را به عدالت میان فرزندان تشویق می‌کردند و در عین حال می‌فرمودند که ابتدا هدیه دخترانتان را بدهید و بعد هدیه پسرانتان.
آنچه که در پایان این مقاله کوتاه می‌خواهیم بیان کنیم، یک عبارت است:
« اجازه ندهید که هیچ مشکلی شما را از محبت به فرزندانتان باز دارد و اجازه ندهید که محبت اطرافیان جای خالی محبت شما را در دل‌های کوچک کودکانتان پر کند.»